Steven Diemel • Gitaar
Op zijn 10e jaar liep Steven onwennig de stoere platenzaak van het Noord-Hollandse Purmerend in om zijn eerste single te kopen. Jarenlang verdrongen, maar het ging om Sure Know Something van de gemaskerde glamrockmannen van Kiss. Niet snel daarna ontdekte hij de platen van The Police, Stones en Pink Floyd die werden grijsgedraaid op de oude pickup van pa en ma. Terwijl klasgenoten naar disco, Spandau Ballet en Doe Maar luisterden, werd Steven meer geboeid door de galmende gitaren van U2 en The Cult en het gitaargepiel van oldies als BB King, Santana, Led Zeppelin en Frank Zappa.
Zelf begon hij pas op zijn 17e op een oude Spaanse gitaar te tokkelen. Drie jaar later leidde dat naar een eerste optreden met vrienden op een zonnige Koninginnedag in het Amsterdamse Vondelpark. Of de muziek een beetje klonk is tot op de dag vandaag een goed bewaard geheim, maar gezellig was het wel. De eerste band met eigen werk werd Qbitz en dus moest een echte dure Gibson Les Paul elektrische gitaar worden aangeschaft. Na twee jaar werd de band vaarwel gezegd voor een ander avontuur: een half jaar stage in een klein dorpje in India voor de studie sociale geografie.
Terug in de westerse wereld was net de cd Ten van Pearl Jam uitgekomen; het bleek een beste album aller tijden. In de jaren negentig werd weer echte muziek gemaakt door Living Colour, Soundgarden, Chili Peppers, Alanis Morissette, Manic Street Preachers en het eigen Urban Dance Squad, Sjako! en Bettie Serveert. Steven speelde zelf gitaar in bands met eigen nummers, zoals Van Wanten, en coverbands, meestal in de rock/pophoek dan wel een uitstapje naar soul. Met de jolige Predband werd zelfs de Amsterdamse Melkweg aangedaan.
In het nieuwe millenium was Steven niet de lol, maar wel even het gezeur met bandjes zat. Bovendien viel zijn haar uit. Naar muziek luisteren en concerten gaan bleef natuurlijk. Hoewel Steven ook graag naar de jazzrock van Jeff Beck of Pat Metheny luistert, blijft zijn favoriete muziek rock met een alternative dan wel experimenteel randje, van Radiohead en Queens Of The Stone Age tot Editors en Franz Ferdinand.
In 2007 onstonden er nieuwe hair intentions en begon ook het gitaarspelen weer te kriebelen. Met Leonie Meijer als zangeres wordt Giant Steps – A Tribute To The Police opgericht en gaat een oude droom in vervulling om met de typische Andy Summersound songs als Roxanne en Bring On The Night live te spelen. Dat leverde in het jaar daarop als de echte Police hun reünie wereldtour doet, een reeks van optredens op.
In 2008 is via bassist Marcel het idee ontsproten om rockcovers te spelen die goed en bekend zijn, maar die andere coverbands vaak niet in hun set hebben omdat het geen hits zijn. Drummer Dimitry en zangeres Anna worden gevonden en in 2009 duikt het viertal een Amsterdamse oefenruimte in: Sticky Honey is geboren!
Om het gitaargeluid op te leuken kent de verslaving aan gitaareffectpedaaltjes weer een prettige opleving en puilt de effectenkoffer uit van de overdrives, echo's en phasers. Onder de naam WormBoy bouwt bevriend gitarist Tjalling eigenhandig gitaareffecten. Steven heeft er nu teveel - van gemodificeerde versies van bekende gitaarpedaaltjes tot bizarre effecten zoals het obscure en spacy Filter & Sample/Hold-pedaal (die gele), dat in de jaren zeventig oorspronkelijk voor de eerste analoge synthesizers werd gemaakt.
